Gülşah Başkanın Anısına
Bir şehrin kalbinde sessiz bir boşluk kaldı,
Adını anınca rüzgâr bile duruyor şimdi.
Gülüşün vardı; insanı cesaretlendiren,
Bir bakışın yeterdi “yalnız değilsiniz” demeye.
Makamlara sığmayan bir vicdandı yüreğin,
İnsan insana değsin diye yorulmadan yürüdün.
Kimi zaman bir anne şefkati,
Kimi zaman dimdik bir duruştu adın,
Umudu korkudan çekip alan bir ışıktın.
Şimdi yokluğun bir sızı gibi duruyor kentte,
Ama bıraktığın iz silinmiyor yüreklerden.
Rahat uyu Gülşah,
Bu şehir seni unutmaz.
Adın; iyilik, emek ve onurla yaşamaya devam eder.