2025 yılının son günü. Bir yılı kendim için değerlendirmek istedim. Özelleştirimi yaptım. Bu ülke, bu yurt, bu halk için ne yaptım
2025: İçimde Büyüyen Sessiz Çığlık
2025 yılının son günü. Bir yılı kendim için değerlendirmek istedim. Özelleştirimi yaptım. Bu ülke, bu yurt, bu halk için ne yaptım? Kendimle ilgili bir değerlendirme yaptım.
İç Dünyada Açılan Sayfalar
2025, takvim yapraklarından çok, insanın iç dünyasında açılan sayfalarla ilerleyen bir yıl oldu benim için. Zaman aktı, günler birbirini kovaladı ama asıl devinim, dışarıda değil içimde yaşandı. Sorguladım, yazdım, üzüldüm, umutlandım… En çok da tanıklık ettim.
Sözcüklerin Direnişi
Bu yıl, sözcüklerin yalnızca anlatmak için değil; direnmek, anımsatmak ve unutturmamak için de var olduğunu bir kez daha gösterdi bana. Şehit haberleriyle sarsıldık, acının ülkece nasıl ortak bir yazgı hâline geldiğini yeniden gördük. Yazarken kalemim ağırlaştı, susarken içim daha çok konuştu.
Vicdanın Bedeli
2025, bana bir kez daha şunu öğretti: Bu ülkede vicdan sahibi olmak kolay değil. Sormak cesaret istiyor. Yazmak ise bedel… Eğitimden adalete, yoksulluktan yalnızlığa dek pek çok başlıkta kalem oynattım. Okuyanı rahatsız eden, ama gerçeğe dokunan yazılar yazmaya çalıştım. Çünkü inanıyorum ki; okur rahatsız olmuyorsa, yazı görevini yapmamış demektir.
İnsanı İnsan Yapan Değerler
Bu yıl aynı zamanda insanı, insan yapan değerlere tutunma yılıydı benim için. Baba yokluğunu, yetimliğin sessiz çığlığını, kadın olmanın ağırlığını, yaş almanın görünmezliğini yazdım. Bazen bir şiirin dizesinde, bazen bir denemenin satır aralarında kendimi buldum. Ama 2025 yalnızca karanlık değildi. Umut da vardı.
Umudun Küçük Anları
Bir fincan çayın buğusunda, bir pazar sabahının sessizliğinde, bir okurun “yazın bana iyi geldi” mesajında… İşte oralarda ışık vardı.
Yazmak Bir Direnişti
Yazmak, bu yıl benim için salt anlatmak değil; direnmekti. Unutmaya karşı belleği, suskunluğa karşı sözü savunmaktı. Ve belki de en önemlisi: İnsan kalabilmekti.
2025’in Öğrettikleri
2025 bana şunu öğretti:
Dünya değişmese bile insan kendini değiştirebilir. Ve bir insan değişirse, bir tümce bile bazen çok şeyi değiştirebilir.
Yeni Yıla Taşınan Sorumluluk
Yeni yıla girerken yanımda taşıdığım tek şey var:
Vicdanımı, aydın sorumluluğumu yitirmemek.
Gerisi zaten sözcüklerin işi.
İmza: Kemal Bulut
