Asrın felaketinin 3. yılında Ne isimler unutulacak, ne de bu yas kapanacak

Kemal Bulut

ACIDAN YORULDUK

Gece yarısıydı, saatler dondu,
Toprak inledi, gök sustu o an.
Bir ülke uyandı enkazla,
Sabah olmadı o kara zaman.

Duvarlar çöktü, hayaller gibi,
Beşikler sustu, ocaklar söndü.
Bir annenin çığlığı kaldı geriye,
Bir babanın yarım kalan “oğlum” sözü.

Aynı anda yıkıldı binlerce ev,
Ama en çok yürekler göçtü içten.
Kardeşlik kazmaydı, umut ellerdi,
Karanlığı yaran bir ışık geçti enkazdan.

Bir mont paylaşıldı soğuk gecede,
Bir ekmek bölündü gözyaşıyla.
Dayanışma oldu adımız o gün,
İnsan kaldık acının karşısında.

Şimdi her taşın altında bir hikâye,
Her suskunlukta bir isim var.
Unutma diye titrer bu toprak,
6 Şubat hâlâ içimizde kanar.

Ve söz veriyoruz kaybettiklerimize:
Bu acı sahipsiz kalmayacak.
Ne isimler unutulacak,
Ne de hesap sorulmadan bu yas kapanacak.